Wijzer met Irene??

Er valt weinig te vertellen. Het verleden lijkt steeds meer weg te vagen en de toekomst is een klaarblijkelijke illusie. Althans het idee ervan. Er is alleen het heden. Het hier en nu. En dat geeft rust, heel veel rust. Ik heb geen ambities meer, geen dromen, geen plannen. Het leven kabbelt voort en hoewel ik mij juist zo verzet heb tegen langzaam leven, tegen alles wat ik wilde maar niet lukte, is het nu gewoon goed zo. Het is goed om het levenspad zo te bewandelen, zoals het bedoeld is. Niet met inmengingen van buitenaf, van dingen die je moet maar eigenlijk helemaal niet moet. Het leven is bedoeld om jouw pad te lopen, wat jij ooit uitgestippeld hebt. Niet om overal op te reageren, om je boos of verdrietig te maken om dingen die ver van je af staan. Om mee te varen op de koers die anderen varen. Je mag je eigen koers varen en daar heb je spreekwoordelijk geen vaarbewijs voor nodig. Die bewijzen zitten enkel in je onderbewuste. Jij kunt daarbij. Als je je openstelt. Als af durft te wijken van wat het normaal is.

Ik vind normaal iets gecompliceerds. “Doe maar gewoon” ik kan daar hoofdpijn van krijgen. Ik doe gewoon gewoon. Niets meer en niets minder. En als meer mensen gewoon gewoon zouden doen, zou de wereld er heel anders uitzien.

Toch kabbel ik liever voor, zonder mij druk te maken over gewoon. Dat is de buitenwereld. En wanneer je verstrikt raakt in die buitenwereld wordt het lastig je binnenwereld te zien. Dan wordt het moeilijk te zien wie je werkelijk bent, zonder aardse illusies. Als wezen, als ziel, als complete ik. Als wezen wat verbonden is met alles om zich heen, maar die zichzelf nodig heeft om te helen.

2 Comments

  1. Ik ben blij te lezen dat het goed met je gaat.
    En gewoon? Ik heb geen idee wat gewoon is.
    Dat is voor iedereen anders denk ik en dat is ook goed.
    Mijn gewoon is heel ongewoon voor andere maar ik ben nooit gewoon geweest voor de buitenwereld maar daar ga ik mij niet druk om maken.
    Waar het omgaat is dat jij je plezierig voelt bij jouw gewoon.
    En zoals gezegd, wat andere daarvan vinden kan mij niet boeien. 😘 💖

  2. Mooi geschreven Irene. Het leven kabbelt voort en ik heb daar soms best wat moeite mee. Ik had ooit ook grootse plannen en soms baal ik ervan dat die niet tot stand komen. Natuurlijk is mijn leeftijd ook wel een dingetje, hoewel ik mij daar eigenlijk niet s van aan moet trekken, ik weet het het. Maar grote dingen zoals emigreren en daar “opnieuw” beginnen is een illusie vrees ik.
    Het rustig aan doen is voor mij wel heel heilzaam. Dat je niet zoveel meer moet van jezelf en tevreden en gelukkig zijn met wat je hebt.
    De laatste tijd ben ik heel veel bezig met het kijken naar die motivational speeches en ik probeer nog steeds in de hypnose stand te raken… Maar het lukt maar niet. Het zou mij waarschijnlijk echt helpen voor meerdere dingen. Ik vrees dat ik teveel onrust in mijn hoofd heb zodat ik mij goed daarop kan concentreren en in hypnose raken. Maar ik blijf het proberen en met meditatie probeer ik ook wat meer rust te vinden. (wel lastig soms, ik ben altijd bang dat de postbode aanbelt ofzo iets haha!)
    Ik vaar voor zover mogelijk mijn eigen koers en trek mij tegenwoordig steeds minder aan van de buitenwereld. Ik richt mij op de mensen waarvan ik hou en echt aardig vind en de rest is onbelangrijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*