Waarom je niet altijd kunt loslaten als je social media gebruikt

Ik gebruik weinig social media. Ik ben een aantal maanden volledig gestopt met Feestboek en Instagram. Laatst probeerde ik Instagram weer een keertje, maar eigenlijk was ik er al snel klaar mee. Ik dacht dat het kwam doordat ik zo verslaafd aan social media ben geweest. Maar ik kwam erachter dat social media ook te maken heeft met (niet) loslaten.

Social media, wat zet je erop?
Heel vroeger toen social media net bestond, zat ik er vooral op vanwege de vrienden die ik toevoegde. Ik deelde af en toe eens wat, maar zeker niet iedere dag. Sterker nog, ik logde soms dagenlang niet in. De social media-wereld kon zonder mij. Totdat ik meeging in de hype van social media. Ik deelde en ik deelde. Ik kreeg reacties en likes en bleef maar delen en delen. Het was een soort cirkeltje. Waarin ik slecht kon leven zonder social media.

Ik zette er vanalles op, foto’s, mijn goede en slechte momenten. Ik zette er ook dingen op als ik boos was of verdrietig. Ik uitte frustratie op iedereen die mij of de wereld in mijn ogen onrecht had aangedaan. En ook daar kreeg ik reacties op en het delen ging weer door. Ik zocht bevestiging. Bevestiging voor alles wat er in mijn hoofd om ging.

Loslaten
En juist dat alles wat er in mijn hoofd om ging, had ik veel beter kunnen loslaten. Piekeren kost niet alleen tijd, maar ook energie. Energie stoppen in het boos blijven zijn, heeft geen enkele zin. Het wordt alleen maar negativiteit. En voor je het weet, wordt je een zuur persoon.

Nog meer loslaten
Ik zie soms nog veel meer vormen van frustratie rond gaan op social media. In mijn geval is dat Twitter. Een persoon is dan niet blij met een bedrijf of met het product of dienst van het bedrijf en de persoon uit zijn ongenoegen op social media. Hierop komen weer reacties, waardoor de frustratie alleen maar groter wordt.

Voorbeeld uit de praktijk
Ik werd laatst bijna aangereden. Ik reed op een fietspad en een busje van een bezorgdienst wilde het fietspad over steken om bij een huis te komen. Echter, hij kwam vanuit het niets en had mij zeker niet gezien. Ik laat in het midden of hij wel of niet gekeken heeft. Ik was boos, natuurlijk was ik boos. Hij had geen voorrang, reed roekeloos en hij had niet opgelet. Ik dacht eraan om gelijk even het bedrijf waarvoor hij werkte op te zoeken op Twitter. Ik zou wel even laten dat hun personeel beter moet uitkijken in het verkeer.

De realiteit was, dat ik me eerst maar eens goed bedacht of ik het wel zo waardevol vond. Het scheelde echt centimes. Maar wat schoot ik ermee op? Iedereen maakt fouten op deze aardkloot. Ik besloot om los te laten. En iedere keer dat ik eraan dacht, zei ik: “laat los” tegen mezelf. En dat hielp, toen ik thuis kwam, was ik het grotendeels al kwijt. Wanneer ik het op social media had gezet, was ik er waarschijnlijk dagenlang mee bezig geweest.

4 Comments

  1. Goed dat je er op die manier naar hebt kunnen kijken. Ik gebruik instagram helemaal niet als frustratie uitlaatklep. Ik maak sowieso graag foto’s en de gedachte is vooral, dat ik de foto’s voor mezelf wil plaatsen. Met namen op mijn persoonlijke en privé account. Dat is een tijdlijn van alle bijzondere momenten en belevenissen die ik wil onthouden sinds mijn kinderen zijn geboren. Ik word er blij van om er door heen te scrollen en plaats de foto’s niet om veel volgers te krijgen. Op mijn Be Ineffable account post ik alledaagse dingen, waar ik ook blij van word. Want wat je zegt, negativiteit kost alleen maar energie. Dan schrijf ik het liever van me af 🙂

    • Irene

      kijk, dat vind ik nou mooi om te lezen. Een soort van online fotoboek 🙂 Snap dat je die herinneringen vast wilt houden, ze zijn zo weer groot.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*