Slow down

Steeds meer besef ik me dat ik meer en meer behoefte heb om dingen rustig aan te doen. Voor mijn gevoel raast de wereld aan mij voorbij. En hoewel ik vroeger de behoefte had mee te rennen, is die behoefte er de laatste tijd niet meer. Ik hoef niet zo nodig meer nog meer en nog sneller. Ik wil juist weg uit deze maatschappij die steeds sneller lijkt te gaan.

Natuurlijk niet echt weg h├Ę. Ik heb goede hoop dat de maatschappij vanzelf ook wel rustiger gaat worden. Ik denk namelijk dat we vanzelf een voor een klaar zijn met de belachelijke eisen die onze maatschappij stelt. Leven is niet om geleefd te worden in een stroomversnelling, leven is om te leven. En niets meer of minder.

Maar ik weet uit ervaring, dat het een moeilijke weg is. Om niet meer op hetzelfde tempo mee te willen. Je wil jezelf niet laten kennen. Je voelt je verplicht, omdat iedereen maar doorrent. Het kan zelfs voelen als een slechte relatie, een slechte relatie met de maatschappij. Waarbij je meer moet geven dan je kunt. En dat soort relaties gaan nooit werken op langere termijn.

Hoe meer ik me richt op slow down, hoe rustiger en meer mezelf ik me ga voelen. Ik vind het in deze tijden fijn om te puzzelen, ademhalingsoefeningen te doen en vooral niet al te veel te moeten. Ik kijk graag oude afleveringen van Floortje naar het einde van de wereld, wetend dat een maatschappij veel langzamer kan draaien.

Hoe ga jij om met deze razendsnelle maatschappij waarin we leven?

3 Comments

  1. Ik heb me nooit iets aangetrokken van de maatschappij. Ik leef mijn eigen leven in mijn eigen tempo. Nu gaat het leven hier in het oosten van het land toch al een tandje langzamer dan in de randstad, komt door onze Bourgondische inslag waarschijnlijk. ­čśë Maar ik laat me niet opjagen. Ik leef vanuit mijn hart en doe wat voor mij goed voelt . En wat andere/de maatschappij van mij verwacht dat is hun/de maatschappij zijn probleem. Laat dat verplicht voelen dus los, je bent niemand iets verplicht behalve jezelf. En bij jezelf gaat het er alleen maar om dat jij jezelf goed voelt en dingen kunt doen waar je plezier in hebt en wat van kunt leren. ­čśë

  2. Laatst was ik op een bloggers event je kan goed zien wie zijn rust pakt en wie altijd maar door en doorgaat zonder stoppen leek wel. Nu kan ik dat nooit zeker weten maar vroeg mij af wanneer zij een burnout zou krijgen. Want in dat tempo hou je het toch niet vol?
    Ik denk dat het per persoon natuurlijk verschilt, ik weet dat ik er (zeker een paar weken geleden) er helemaal doorheen zat. Ik pakte mijn rust en had zoiets van…kan het vandaag niet, dan maar morgen. En door mijn “ziekte” moet ik ook vaak mijn rust pakken. Nee, ik ben niet zo iemand die doorjaagt omdat de maatschappij het van mij verlangt, het tegenovergestelde eigenlijk.
    Goed dat je aan jezelf denkt, veel mensen zijn totaal opgebrand. Ik denk dat meer mensen moeten proberen om een stap terug te doen, ik denk dat dat iedereen ten goede komt!

  3. Tom

    Ik ben bang dat de maatschappij niet rustiger gaat worden.
    Het is nog steeds allemaal, mooier, groter en meer, meer, meer.
    Iedereen heeft het er over dat ze te weinig verdienen, maar er werd nog nooit zoveel verdiend als nu.
    30 jaar geleden toen ik begon met werken deed ik er ook aan mee, maar al snel kwam ik erachter dat ik dit niet wilde.
    Ik ging comsuminder zodat ik ook minder kon gaan werken en meer van het leven te gaan genieten.
    Nu werk ik nog maar een paar uur per week als ik zin heb en geniet met volle teugen van het het leven en het mooie weer.
    Morgen kan zomaar je laatste dag zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*