Meneer Karwei

Hij kreeg ooit de naam, meneer Karwei
In het magazijn werd hij gesleuteld tot een hij

In de winkel had hij gelukkig een dak boven zijn hoofd
Maar voor 89 euro werd zijn toekomstige baasje veel beloofd

Hij zou goed functioneren in de stad
Een terugtraprem, goede verlichting, het is nogal wat

Meneer zag er goed uit, als zijn toekomstige baasje hem kon permitteren
Dan zou die pas echt eens fietsen leren

Maar meneer Karwei zijn toekomst aan diggelen
Het regende, het hagelde, het sneeuwde

Het was steeds maar guur weer
En zelfs zijn verlichting aan diggelen

Toen ook nog een baan bij de post
Sjouwen met enveloppen en onzin

Meneer kraakte en schreeuwde
Dat het bijna zijn rug had gekost

Hij leefde in onmin met zichzelf en zijn baas
Hij kraakte maar door

Gooide zijn standaard eraf
Liet zich lekker verroesten als straf

Maar hoe hij zich ook liet gaan
Hoe hij protesteerde

Hij kreeg niet zijn zin
Stond steeds vaker in de schuur

Hij stond ver weg van het gure weer
Maar roest nu ook vanbinnen in

Hij weet het niet, waarom hij altijd staat geparkeerd
Heeft hij zijn baas nu echt niets geleerd?

Ā©Irene Blaauw

2 Comments

  1. Mooi verwoord het leven van een fiets met een mooie ondertoon naar het menselijke leven. We leren veel als mensen maar sommige lessen komen heel vaak terug omdat ze op dat moment nog niet met de persoon resoneren. šŸ˜‰

  2. Jeetje, wat een goed gedicht is dit! Je moet vaker dit soort gedichten maken, spreken heel duidelijk/goed tot de verbeelding. Top Irene!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*