Gedicht van de week: Loop voorbij en leef

Hallo! Leuk dat je weer een bezoekje brengt aan mijn blog. Vandaag is het weer tijd voor een nieuw gedicht van de week. Ik schrijf altijd graag gedichten over tijd. Ik vind dat altijd iets interessants. In het gedicht van vandaag spreek ik mijn verbzazing uit over het feit dat we zo hard doorleven in deze maatschappij en eigenlijk tegelijke tijd niet willen weten dat we het zo druk hebben. Ik vraag me dan ook af hoe lang het geleden is, dat onze maatschappij minder hectisch was.

Hierbij het gedicht:

8 Comments

  1. In de de jaren 60 en 70 (ik heb vooral de laatste meegemaakt) was het leven veel minder hectisch en moeilijk. Toen hadden we nog tijd voor elkaar en konden ook gewoon “zonder afspraak” bij elkaar binnen lopen. Tegenwoordig met gsm en pc heeft niemand nog echt tijd. iedereen is druk, druk, druk met zijn werk/carrière, school, hypotheek en vakanties. Ook is er nu veel meer afleiding dan vroeger zoals meer dan 100 tv-zenders, netflix en dergelijke, datingsites en ga zo maar door.
    En dan vragen mensen zich af waarom ze een burn-out krijgen. Ze lopen als kippen zonder kop hun smartphone achterna bang om iets te missen van zaken die helemaal niet van belang zijn, bang om ergens niet meer bij te horen.
    Het enigste waar je bij zou moeten willen horen is bij jezelf maar ook daar zijn de meeste bang voor. Bang voor de stilte, bang voor hun duistere kant, bang om in hun eigen innerlijke spiegel te kijken. Ik geloof overigens niet in tijd, dat is iets dat door mensen is uitgevonden om niet in chaos te vervalen.

    • Irene

      Ik loop eigenlijk nooit bij iemand spontaan binnen. Maar dat komt meer door autistische trekjes denk ik. Ik ben er ook van overtuigd dat een burn out ook komt door werkdruk. Ik ken mensendieck zelfs in hun vakantie gebeld worden. Nee dat kan echt niet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*