50+ en 75 kg liefde #3 |Zombiefoon

Dat de tweede ontmoeting snel zou gaan plaatsvinden, zijn we allebei heilig van overtuigd. Wanneer we allebei thuis zijn aangekomen, gaan de berichtjes weer onverminderd door. Eigenlijk was ik vroeger helemaal niet zo’n fan van zo’n “zombiefoon”. Althans zo noem ik hem weleens. Als je soms ziet hoe mensen er buiten mee rondlopen. Ze zien helemaal niets en niemand om hun heen. Al zou er een bom naast hun ontploffen, dan nog zouden ze het niet door hebben. Nu ben ik ook zo’n zombie met zo’n “foon”. Terwijl ik kook ligt hij naast mij en af en toe zie ik het schermpje oplichten. Ondertussen hoor ik de voordeur gaan. Bastiaan is thuisgekomen uit zijn werk. Hij is steeds heel nieuwsgierig naar Thomas.

Hij is het ook helemaal niet gewend dat ik met vreemde mannen afspreek. Ik had hem vandaag ook de locatie laten weten en hem op de wc in het restaurant een sms’je gestuurd dat het goed ging. Bastiaan geeft mij een kus op mijn wang terwijl ik door de macaroni roer. Hoe was het? Vraagt hij. Goed antwoord ik. En voelde het een beetje als een papa voor je? Ik knik. Het voelde wel zo, maar het was tegelijkertijd tijd ook onwennig. Dat snap ik zegt Bastiaan. Het is heel wat dat je dat soort gevoelens voor elkaar hebt al voordat je elkaar echt hebt gezien. Ik knik, eigenlijk heeft hij daar ook wel gelijk in. Ik zet de borden op tafel en even later ook de macaroni.
Het is zaterdag, dat betekent dat ik een vrije dag heb. Ik kijk op mijn wekker die mij vertelt dat het 7 uur in de ochtend. Ik besluit om toch even naar de wc te gaan en mijn telefoon aan te zetten. Het regent gelijk al berichtjes en natuurlijk zijn die van Thomas. Hij vraagt of ik lekker geslapen heb en zegt dat hij houdt van zijn liefhebbende mooie dochter. Ik begin weer te blozen. Dat om 7 uur ‘s ochtends. Ik typ hem dat de nacht wat te kort was en dat ik blij ben met zo’n vader als hem in mijn leven. Ik krijg een hartje terug. De dag verloopt druk. Bastiaan en ik doen boodschappen, gaan op kraamvisite bij het nichtje van Bastiaan en maken een wandeling bij het strand. Op de momenten dat ik op de wc zit probeer ik zoveel mogelijk berichtjes te sturen en te beantwoorden. Mijn bestaan was al druk en met Thomas is mijn bestaan alleen nog maar drukker geworden. Hij wil komende week ook weer afspreken. Net als hem kijk ik uit naar de tweede ontmoeting, alleen weet ik niet hoe het in mijn agenda gaat passen.

Hij leek teleurgesteld toen ik hem dat liet weten. Hij heeft gewoon een baan van 9 tot 5, ik werk daarentegen soms ook weleens s avonds. Daarnaast spreek ik ook vaak af met vriendinnen. Mijn vriendinnen weten nog niet eens van het bestaan van Thomas af, zelfs Mila niet, terwijl ik Mila iedere week wel minstens een keer zie. Ik vind het moeilijk om anderen hierover te vertellen. Niet omdat ik me schaam, maar omdat ik bang ben wat anderen ervan gaan vinden. Is het niet kinderachtig om op je 25ste te dromen over een lieve vader waar je lekker bij op schoot kan kruipen? Waarmee je alles wil inhalen wat je al die jaren hebt gemist. Voor mij lijkt het vanzelfsprekend, maar ik weet ook wel dat dat niet zo is. Daarmee komt dat als ik over Thomas zou beginnen, mijn verleden weer op tafel komt en daar heb ik niet zo’n behoefte aan. Wat zit jij te peinzen Fem? vraagt Bastiaan.

Disclaimer: Dit is een nieuwe serie van een boek. Het is niet autobiografisch maar met een flinke dosis fantasie geschreven 😉

EreadersEreaders