50+ en 75 kg liefde #2 |Dubbel verleden

We lopen naar elkaar toe voor een korte knuffel. Het voelt goed, het voelt liefdevol en warm. Ik schrik dan ook op als hij mij loslaat. Het had eindeloos mogen duren wat mij betreft. “Zullen we maar ergens gaan zitten?” vraagt Thomas. Ik knik. We ploffen neer en ik doe mijn haar goed. Ik heb geen idee hoe mijn haar er nu uitziet, maar ik wil er goed uitzien. Ik ben zo zenuwachtig. We beginnen te praten, althans hij, soms hakkel ik wat en maak ik korte zinnen. Het is niet zo dat ik niet wil praten, er komt gewoon niet zoveel zinvols uit mijn mond. Dus laat ik hem het gesprek maar leiden. En kijk ik stiekem regelmatig in zijn ogen. Soms ontmoeten onze ogen elkaar, dan lijkt er wat in zijn ogen te glinsteren en maakt zijn mond een lach. Nadat de koffie en thee gebracht is, vraagt hij meer over mijn verleden. Ik vertel over mijn ouders die jong gestorven zijn aan een auto-ongeluk toen ik twee jaar was. Ik was gelukkig bij mijn oma. Mijn oma paste toen op omdat mijn ouders naar het ziekenhuis moesten. Mijn moeder stond op het punt te bevallen van mijn zusje. Ze had al vruchtwater en mijn vader was lichtelijk in paniek, ik was immers gewoon thuis geboren. Ze reden op een 80 weg terwijl mijn moeder moeite had om de weeën onder bedwang te houden. Bij een vreselijke wee keek mijn vader opzij en kwam op de andere weghelft terecht. Het was savonds en rustig op de weg. Toch reed daar net een vrachtwagen en waren ze op slag dood. Ik weet het eigenlijk alleen van de verhalen. Ik was te klein om het me echt te herinneren. Bij mijn oma kon ik niet de gehele week blijven dus werd ik naar een kindertehuis gebracht. Voor mijn gevoel heb ik dus nooit echt ouders gehad. Mijn eerste herinneringen waren in het kindertehuis. Hoewel ze daar echt niet slecht voor me waren, miste ik iets. In het weekend ging ik altijd naar mijn oma en dan liepen we dikwijls naar de vijver bij haar in de buurt. Soms zag ik dan ook andere kinderen met hun ouders die ook de eendjes gingen voeren. Ik zag hun lachende gezichten, ik zag ze knuffelen met hun ouders, ik zag ze gelukkig zijn. Voor mijn gevoel hadden zij alles wat ik niet had: een gelukkig gezin. Door de week was ik met heel veel andere kinderen en steeds wisselende begeleiders. Sommige kinderen hadden soms woedeaanvallen. Ik soms ook. Ik denk dat er meer kinderen waren die het niet naar hun zin hadden in het tehuis. Die begeleiders deden wel hun best, organiseerde veel activiteiten, je kon altijd wel met ze praten, maar het waren geen ouders, ze gaven geen ouderliefde. Waar ik zo naar verlangde. En omdat het team steeds wisselde, voelde het heel onveilig. Ik kon niet doordeweeks bij oma wonen, maar tergelijke tijd wilde ze je wel in de familie houden. In het begin hoopte ik tevergeefs op nieuwe ouders, een warm gezin. Sommige kinderen uit het tehuis werden namelijk geadopteerd. Toen ik een jaar of 11 was ben ik daarover een gesprek aangegaan met oma en toen werd het mij pijnlijk duidelijk dat ik altijd valse hoop gekoesterd had. Ik kreeg nooit mijn gezin waar ik zo op hoopte. Ik kreeg nooit nieuwe ouders, ik was moederziel alleen.


Thomas kijkt me aan terwijl ik dit allemaal vertel. Ik zie zijn emotie in zijn ogen. Hij lijkt geraakt door mijn verhaal. Ondertussen pakt hij mijn hand vast boven tafel. Onze ogen ontmoeten elkaar. Ik snap wat je gemist hebt zegt hij dan. Ook zijn jeugd schijnt niet over rozen te zijn gegaan. Zijn vader was meer in de kroeg dan thuis. Hij verteld ook dat hij soms het gemis niet ergste vond, maar de paniek die hij zag bij zijn moeder als er geen geld meer in huis was en zijn moeder boodschappen wilde doen. Zijn moeder was een lieve vrouw maar niet in staat om tegengas te bieden. Mijn lieve lieve moedertje zegt hij dan met een traan in zijn ogen. Ik pak zijn hand steviger vast. Vervelend hè die tafel die tussen ons inzit zegt Thomas met een grijns. Op dit soort momenten wil ik gewoon even knuffelen. Ik ook zeg ik fijntjes. Natuurlijk wil ik met hem knuffelen, maar tegelijke tijd is het gewoon eng. Het voelt heel vertrouwd en toch is het nog een beetje een vreemde man voor me. Zullen we het over gezelligere dingen hebben? Vraag ik even later aan hem. Hij knikt. We praten over koetjes en kalfjes, ons werk en onze dromen. Voor we het weten is het tijd. Ik had nog wel langer kunnen zitten, maar zijn vrouw en kinderen wachten thuis op hem, wat ik ook wel weer begrijp. Hij staat erop om de rekening te betalen en even later knuffelen we elkaar op de parkeerplaats. Een langere knuffel dan eerst. Ik voel dat ik een beetje tril. Het blijft toch spannend. Hij aait mij door mijn haar en zegt nu echt te moeten gaan. Ik begrijp het. We lopen allebei naar onze auto en hoewel we elkaar paar minuten geleden hebben gezien, mis ik hem nu alweer. Ik weet ook immers niet wanneer we elkaar weer zullen gaan zien.

Disclaimer: Dit is een nieuwe serie van een boek. Het is niet autobiografisch maar met een flinke dosis fantasie geschreven 😉

EreadersEreaders