Wat zou ik doen als ik niet meer chronisch ziek zou zijn?

Ik denk dat iedere chronisch zieke deze vraag weleens aan zichzelf heeft gesteld. Ook heb ik mezelf deze vraag ook vaker gesteld. Ik heb altijd een soort van hoop dat ik ooit opknap. Ook al klnkt dat voor sommige mensen gek.

Wat zou ik doen?

Eigenlijk vind ik deze vraag interessant om te beantwoorden. Wanneer je goed over deze vraag nadenkt, vraag je indirect hoe tevreden je bent met je leven. Toegegeven het is best een beetje omdenken. Want blijkbaar is dit een startsein om iets anders te gaan doen, wanneer je weer 100% gezond bent.

Ik zou niets anders doen

Natuurlijk heb ik vaak gedroomd om weer naar school te gaan. Maar ik zou eerlijk gezegd niet weten welke opleiding bij mij zou passen. Ik zou niet eens weten of ik zou gaan voor mbo, hbo of wo. Ik heb ook vaak gedroomd dat ik weer op niveau zou kunnen hardlopen. Niet om te winnen. Ik heb genoeg gewonnen met hardlopen, genoeg mooie resultaten behaald. Het enige wat ik nooit heb behaald is een parcoursrecord. Maar zou ik daarvoor weer als een gek gaan trainen en als een kluizenaar gaan leven?

De realiteit is

Eigenlijk ben ik best tevreden met mijn leven. Natuurlijk wil ik nog wat beter worden in het ondernemer, wil ik meer bouwen aan mijn eigen bedrijf. Maar ik heb hier in huis mijn eigen werkplek, waar ik fijn kan werken. Ik heb geen stressende collega’s. Ik kan mijn huishouden nog gewoon doen en als mijn vriend een keer naar een specialist moet, kan ik gewoon mee. In het weekend drink ik soms een biertje. Dit kan gewoon, omdat ik geen wedstrijden loop.

Daarnaast is het gras aan de overkant altijd groener. Mensen die niet chronisch ziek zijn en een goede baan hebben, hebben het echt niet altijd beter. Die lopen misschien weer tegen andere dingen aan.

Hoe tevreden ben jij met je leven?

9 Comments

  1. Klinkt misschien gek maar ik ben best blij met mijn ziektes.
    Door deze ziektes hoef ik niet mee te doen aan de ratrace.
    Ik zou ook eerlijk gezegd niet weten wat ik zou willen doen.
    Alles wat ik ooit wilde kon niet omdat ik niet gezond was en nu jaren verder heb ik zoiets van, nee dat zou ik nu ook niet meer willen.
    Ik wist op school al nooit wat ik wilde worden. Mijn oom vroeg het me een keer en ik zei, niet zoals jij wat me een klap voor mijn kop opleverde. 😛
    Maar even zonder gekheid, ik heb geen idee en wil het ook niet, ik vind het allemaal wel best. Ik ben moe en mijn ziel verlangt naar huis.
    Heb een mooi weekend Irene. 😉

    • Irene

      Heel herkenbaar. Ik heb het ook nooit zo goed geweten. Ik wilde graag iets met de natuur doen, maar ik kwam op de havo terecht en kon toen niet naar de landbouwschool. Maar ik ben nu wel blij dat ik niet meeloop met maatschappelijke druk.

  2. Wat fijn dat je tevreden bent zoals het is. Ik ben veel bewuster van gelukjes sinds mijn man ziek werd. En straks, als hij opknapt, zal ik denk ik nóg gelukkiger zijn.

  3. Ik ben eigenlijk ook best tevreden gezien de omstandigheden.Ik was eerst amechtig aan het zoeken naar oplossingen en nu heb ik mij erbij neergelegd en tel mijn zegeningen.

  4. Het is heel goed om bewust stil te staan bij de mooie dingen die je leven biedt. Of je nou wel of niet chronisch ziek bent. Ik ben erg gelukkig met mijn leven en hoe ik daar invulling aan geef. Ik ben er dankbaar voor dat ik wel de gezondheid heb om de reizen te maken die ik maak. En ik realiseer me al te goed dat dat niet vanzelfsprekend is. Maar het wil niet zeggen dat iedereen de behoefte heeft om te reizen. Ik geloof wel dat als je positief ingesteld bent, je altijd het beste uit je leven haalt. En dat je dan ook tevreden bent, los van die paar momenten dat je het wel eens anders zou willen. En als je dan kan zeggen dat je het niet anders zou doen, is dat gewoon een zegen.

  5. Als chronisch zieke kan ik zeggen: ik ben gelukkig. Niet met, niet door mijn aandoeningen. Ik heb de aandoeningen, de aandoeningen niet mij.

    Ik word zo gedragen en voel me gezegend. Mijn beperkingen maken dat ik niet mee hoef en kan in de vaart van de maatschappij, dat vind ik juist niet erg. Enne, dat van geen baas die in mijn nek hijgt, collega’s die aan m’n hoofd zeuren, dat bevalt mij prima. Vrijwilligerswerk geeft me dan wel weer de enorme voldoening van er zijn voor een ander, er even goed uit zijn.

    My life is good.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*